310

ಸ್ವಾಭಾವಿಕವ ಮರೆತು ನಭಕೇಣಿ ಹೂಡುವುದುಮ್ |
ಆಭಾಸವನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಬೆಮಿಸುವುದುಮ್ ||
ಸೌಭಾಗ್ಯಗಳನರಸಿ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯಕೀಡಹುದುಮ್ |
ಅಭಿಶಾಪ ನರಕುಲಕೆ - ಮಂಕುತಿಮ್ಮ ||

svaabhaavikava maretu nabhakENi hUDuvudum |
aabhaasavanu satyavendu bemisuvudam ||
soubhaagyagaLanarasi dourbhaagyakIDahudam |
abhishaapa narakulake - mankutimma ||

To forget the natural and place ladder to the skies
To falsely wish for the absurd to be the truth
To pursue prosperity yet end up being misfortunate
These the anathemas to humanity - Mankutimma

311

ಒಟ್ಟಿನಲಿ ತತ್ತ್ವವಿದು : ವಿಕಟರಸಿಕನೊ ಧಾತ |
ತೊಟ್ಟಿಲನು ತೂಗುವನು, ಮಗುವ ಜಿಗಟುವನು ||
ಸಿಟ್ಟನ್ ಒಡವುಟ್ಟುಗಳೊಳಾಗಿಪನು, ಸೋಲಿಪನು |
ತುತ್ತು ವಿಕಟಿಗೆ ನಾವು - ಮಂಕುತಿಮ್ಮ ||

oTTinali tattvavidu : vikaTarasikano dhaata |
toTTilanu tUguvanu, maguva jigaTuvanu ||
siTTan oDavuTTugaLoLaagipanu, sOlipanu |
tuttu vikatige naavu - mankutimma ||
 

Ultimate essence is: the creator appreciates ridicule!
Rocks he the cradle, also does he pinch the child.
Plants he anger between siblings, and he defeats.
Subjected are we to his ridicules - Mankutimma.